کنفرانس بین‌المللی تغییرات اقلیمی، قسمت ۱۲ از ۱۸

در این قسمت، با پرسش‌هایی که مطرح شد، استاد اعظم چینگ های توضیح می‌دهند که چگونه رسانه‌ها، آموزش و تلاش‌های مردمی می‌توانند به گسترش آگاهی درباره زندگی شفیق کمک کنند.

‏(چه گفت‌وگو و بحث شگفت‌انگیزی داریم.‏ ‏ای کاش هر انسانی در این سیاره می‌توانست‏ ‏این بحث را بشنود.‏

‏و در حالی که به بحث‌مان ادامه می‌دهیم،‏ ‏لیونل فریدبرگ، آیا پرسش دیگری از ‏ ‏استاد اعظم دربارهٔ موضوعِ معنویت و تکامل ‏دارید و اینکه اگر بخواهیم زنده بمانیم،‏ چگونه ‏باید دیگر موجودات را مقدس بدانیم؟ )‏

‏مایلم از شما دربارهٔ مخاطبان‌تان‏ بازخوردی ‏بگیرم: آیا ما واقعاً این پیام را‏ ‏به مردم می‌رسانیم؟‏ ‏و اگر چنین است، چگونه می‌توانیم آن را ‏ گسترش‏ دهیم؟ ‏به گمانم سوپریم مستر تلویزیون‏ ‏نهادی شگفت‌انگیز است و می‌خواهم از صمیم‏ ‏قلبم شما را برای کاری که می‌کنید بستایم.‏ ‏چگونه می‌توانیم این را بیشتر به جهان و‏ ‏جامعه برسانیم؟‏ چگونه ‏می‌توانیم به افراد بیشتری دسترسی داشته باشیم؟‏ ‏آیا در این باره توصیه‌ای برای ما دارید؟ )‏

Master: ‏متشکرم آقا که به من اعتماد کردید.‏ ‏ما فقط هرچه از دست‌مان‏ ‏بر‌آید انجام می‌دهیم.‏ ‏نه فقط در تلویزیون، بلکه اشخاصِ انجمن هم‏ ‏از جان و دل مایه می‌گذارند - آنها‏ هزاران، ‏صدها هزار و میلیون‌ها اعلامیه‏ چاپ می‌کنند ‏ که حاوی اطلاعاتی دربارهٔ‏ گرمایش جهانی، ‏ SOS و شیوهٔ زندگیِ‏ جایگزین همراه با ‏رژیم غذایی وگان است.‏ ‏و آنها بیرون می‌روند، اعلامیه‌ها را در‏ ‏جیب یا کیف‌دستی‌شان می‌گذارند و هر جا که‏ ‏می‌روند پخش می‌کنند - در اتوبوس، در‏ ‏قطار، در رستوران.‏ ‏من خودم هم هر وقت بیرون می‌روم همین کار‏ ‏را می‌کنم.‏ ‏و هرگاه موقعیت مناسبی ببینم، اعلامیه‌ای‏ ‏دربارهٔ SOS و رژیم غذایی وگان هم پخش‏ ‏می‌کنم.‏

‏و همچنین، امروزه ایمیل داریم، اینترنت‏ داریم، ‏هر کاری از دست‌مان برآید انجام میدهیم.‏ ‏راه دیگری هم نیست که حتی بتوانم پیشنهاد‏ ‏کنم.‏ ‏کاری که شما همین حالا می‌کنید بسیار‏ ‏شگفت‌انگیز است و کاری که ‏ ‏ دکتر تاتل انجام داده هم شگفت‌انگیز است.‏ دکتر تاتل انجام داده هم شگفت‌انگیز است.‏ ‏او کتابهایی نوشته است.‏ ‏برخی افراد کتاب نوشته‌اند.‏ ‏برخی افراد به شبکه ی تلویزیونی می‌روند.‏ ‏برخی افراد به رادیو می‌روند.‏ ‏برخی افراد در روزنامه‌ها مقاله‏ ‏می‌نویسند.‏ ‏برخی افراد بیرون می‌روند و اعلامیه پخش‏ ‏می‌کنند.‏ و برخی افراد دربارهٔ رژیم غذایی‏ وگان و ‏و برخی افراد دربارهٔ رژیم غذایی‏ وگان و ‏فوریت وضعیت سیاره‌مان، اطلاعاتی جمع‏ ‏میکنند و آن را به هر کسی که بتوانند‏ ‏می‌دهند.‏ ‏و جناب، فعلاً تنها کاری که از ما برمی‌آید‏ ‏همین است.‏ ‏وگرنه، فکر می‌کنم می‌توانیم هواپیماهایی‏ ‏کرایه کنیم و به آسمان برویم و ‏ ‏بگذاریم اعلامیه‌ها همه‌جا پخش شوند. ‏یا به نظر شما دیگر چه کار باید انجام دهیم؟‏ ‏شاید شما ایده های بهتری دارید!

‏دولت‌ها باید درگیر شوند.‏ ‏رسانه‌ها باید درگیر شوند، زیرا رژیم‏ غذایی ‏وگان باید علنی شود.‏ ‏وگان باید همین حالا در جامعه، رایج باشد،‏ ‏باید راه‌حل رسمی، راه‌حل فوری و اثر فوری‏ ‏برای سیارهٔ ما باشد.‏ ‏لطفاً دولت و رسانه‌ها کمک کنند.‏

‏به هر حال، می‌توانیم به هر روشی که‏ ‏می‌توانیم این را گسترش دهیم، زیرا اگر دولت و‏ ‏رسانه‌ها به ما نپیوندند، کمی کمبود‏ ‏خواهیم داشت و شاید کند باشیم، ولی انجامش‏ ‏می‌دهیم.‏ ‏ما هر کدام جداگانه هرچه از دست‌مان‏ ‏برآید انجام می‌دهیم.‏ ‏همهٔ افراد وگان در هر جا که هستند، لطفاً‏ هر اعلامیه‌ای که می‌توانید درباره فوریت وضعیت سیاره و فواید رژیم وگان را چاپ کنید. لطفاً‏ ‏این را انجام دهیم.‏ ‏لطفاً دیگر خجالت نکشید.‏ ‏حالا زمانش است.‏ ‏می‌دانم که نمی‌خواهید به وگان بودن خود‏ ‏ببالید، اما چرا که نه؟‏ ‏این شیوهٔ شریف زندگی است.‏ ‏(استاد اعظم، از این توصیهٔ بسیار‏ ‏به‌جای شما سپاسگزارم. )‏ ‏متشکرم، جناب.‏

‏(خب، من از شنیدن سخنان استاد اعظم بسیار‏ ‏لذت بردم.‏ ‏و در حالی که به این جمع شگفت‌انگیزی که‏ ‏امروز اینجا داریم گوش می‌دهیم و می‌کوشیم‏ ‏همهٔ این‌ها را هضم کنیم، به ذهنم می‌رسد‏ که درحالیکه ما اینجا برای تکامل و شفقت‏ داشتن و ‏مهربانی تلاش می‌کنیم، متأسفانه بخش‏ بزرگی ‏از کشور با تبلیغات همبرگر، شست‌وشوی‏ ‏مغزی می‌شود و شرطی می‌شود که گوشت بیشتری‏ ‏بخورد. )‏ ‏درست است.‏ ‏(و بنابراین، امیدوار بودم شاید استاد‏ اعظم ‏بتوانند بخشی از تجربه و خردشان را‏ ‏دربارهٔ این موضوع با ما در میان بگذارند‏ ‏که چگونه نگاه رسانه‌ها را تغییر دهیم، تا‏ ‏رسانه‌های جریان اصلی با توجه به ‏هر آنچه که دربارهٔ گرمایش جهانی و تأثیر ‏ ‏رژیم غذاییِ پرکلسترول بر سلامت می‌دانیم، رژیم‏ ‏غذایی سالم را ترویج کنند.‏ ‏چگونه رسانه‌های جریان اصلی را وادار کنیم‏ ‏که به این موضوع منصفانه بپردازند و آن را‏ ‏کوچک نشمارند یا به تمسخر نگیرند؟ )‏

‏بله، جین، من هم همین را از خود‏ ‏می‌پرسیدم.‏ ‏اما می‌دانید، کسی به من اطلاع داده است‏ ‏که رسانه‌ها گاهی، یا اغلب، زیر کنترل‏ ‏شرکت‌های بزرگ هستند.‏ ‏و گاهی آنها حتی شرکت‌های گوشتِ (اشخاص-حیوان)‏ ‏هستند.‏ ‏پس می‌توانیم مستقیماً به سراغ این به‌اصطلاح‏ ‏رئیس‌ها برویم، با مراجعه حضوری به آنها، ‏صحبت کردن با آنها یا ایمیل فرستادن‏ ‏و دادن اعلامیه به آن‌ها؛ به صورت ریشه‌ای ایجاد تغییر ‌کنیم. ‏و وقتی رئیس‌ها تغییر کنند، شاید‏ ‏کارکنان‌شان هم تغییر کنند.‏

‏وهمچنین امیدوارم روزنامه‌نگاران، خبرنگاران‏ ‏و کارگزاران رسانه‌ای شغل شریف خود را‏ ‏به عنوان پیام‌رسانان و آگاهی‌بخشان به مردم به‏ ‏یاد بیاورند.‏ ‏برای همین است که مردم روزنامه می‌خرند،‏ ‏برای اینست که مردم تلویزیون تماشا‏ می‌کنند - چون در زندگی روزمره شان همه‏ ‏بسیار مشغله دارند - گرفتارِ امرار معاش اند.‏ پس آنها به روزنامه‌نگاریِ شریف اتکا میکنند تا از آنچه در سیاره می‌گذرد آگاه شوند. ‏آنها همچنین به دولت اتکا میکنند تا این‏ کار را ‏برایشان انجام دهد و آنها را به‏ ‏سوی مسیر درست و سودمند هدایت کند.‏

‏خب، فقط در صورتی که افرادی بخواهند‏ ‏بدانند جان ما چقدر ارزشمندست و ما‏ واقعاً ‏با این جان ارزشمند چگونه‏ ‏رفتار می‌کنیم، می‌خواهم اطلاعاتی بسیار‏ ‏کوتاه به شما بدهم.‏ ‏فکر می‌کنم بخشی از آن را از پیش می‌دانید‏ ‏و شاید بعضی از شما ندانید.‏ ‏برخی افراد نمی‌دانند.‏ پس می خواهم شما را از هزینه‌ای که رژیم گوشت (اشخاص حیوان) بر زندگی‌مان تحمیل می‌کند آگاه کنم. ‏جدا از اینکه آن، جان‌ها را می‌گیرد، هزینهٔ‏ ‏هنگفتی هم بر دوش مالیات‌دهندگان‏ ‏می‌گذارد.‏ ‏و تعجب می‌کنم که ما همهٔ آن را‏ می‌پردازیم ‏و هیچ اعتراضی هم نداریم.‏ ‏پولی که با زحمت به دست آمده، به‌سادگی‏ ‏هدر می‌رود.‏

‏طبق گفتهٔ دانشگاه پنسیلوانیا و مراکز‏ کنترل و ‏ پیشگیری از بیماری‌ها و دکتر‏ کالین کمپبل، ‏همه این سه منبع به ما گفته‌اند‏ که هزینهٔ ‏گوشتِ (اشخاص-حیوان) فقط برای‏ سلامت، ‏برای رسیدگی به افرادی که به سبب‏ گوشتِ ‏(اشخاص- حیوان) بیمار میشوند، فقط‏ در آمریکا ‏سالانه حدود ۱۲۰ تا ۱۵۰ میلیارد دلار است فقط برای رسیدگی به بیماری‌های‏ ‏مرتبط با گوشت.‏ ‏ما این‌گونه با جان‌مان رفتار می‌کنیم، چون‏ ‏گوشتِ (اشخاص-حیوان) را می‌خوریم، بیمار‏ ‏می‌شویم، و بعد باید سخت کار کنیم تا‏ ‏مالیات بدهیم، به بیمارستان برویم تا‏ ‏بدن‌مان را به تیغ جراحان و سوزن آمپول‌ها بسپاریم.

‏بسیار خب، حالا هزینهٔ سالانهٔ سیگار‏ برای ‏رسیدگی به مشکلات سلامتِ مربوط به‏ ‏سیگار.‏ ‏این فقط در آمریکا، ۹۶ میلیارد دلار است.‏

‏هزینهٔ بیماری‌های مرتبط با الکل فقط برای‏ ‏آمریکا ۱۸۶.۴ میلیارد دلاراست.‏ ‏تا اینجا همه‌اش میلیاردی بوده است.‏ ‏و هزینهٔ مشکلات مرتبط با مواد مخدر ‏در آمریکا ۱۸۱ میلیارد دلار در سال‏ است.‏ ‏و اکنون، هزینهٔ جنگ در سال، در حال حاضر ‏ ‏در آمریکا ۱۹۲ میلیارد دلار است.‏ ‏همه را با هم جمع کنید.‏

‏این‌ها همه پول شماست - که به هدر رفته‏.‏ ‏و همهٔ این‌ها از بیانیه‌های سازمان جهانی‏ ‏بهداشت، از بیانیه‌های کاخ سفید دربارهٔ‏ سیاست ‏کنترل مواد مخدر و گزارش‌های پژوهشی ‏کنگره آمریکا آمریکا دربارهٔ کنترل تسلیحات و منع گسترش‏ ‏سلاح‌ آمده است.‏ ‏این‌ها از من نیست.‏ ‏و هزینهٔ جنگ فقط مربوط به سلاح‌ است و‏ ‏حتی هیچ ربطی به خسارت یا بازسازی یا ‏ ‏کمک به کارکنان زخمی و سربازان و ‏ ‏غیرنظامیان بی‌گناه و غیره و غیره هم ندارد.‏

‏پس این واقعاً غیرقابل‌تحمل است. ‏وقتی فکر می‌کنیم که چقدر زندگی برایمان ارزشمند است، ‏چقدر می‌خواهیم طولانی‏ عمر کنیم، ‏چقدر می‌خواهیم سالم باشیم،‏ ‏چقدر خودِ زندگی را دوست داریم - هیچ‌کس‏ ‏واقعاً نمی‌خواهد بمیرد، هیچ‌کس واقعاً‏ ‏نمی‌خواهد بیمار شود - اما ببینید با‏ ‏جان ‌مان چگونه رفتار می‌کنیم.‏ ‏ما با مصرف گوشتِ ‏(اشخاص-‏حیوان)، با سیگار، با الکل، با مواد مخدر‏ و همچنین ‏با جنگ، بدن‌مان را مسموم می‌کنیم.‏ این رفتار در شأن جان گران‌بهایی که به ما بخشیده شده نیست. ‏هرچه بیشتر بگوییم که زندگی را دوست داریم،‏ ‏بیشتر باید به همهٔ این واقعیت‌ها نگاه‏ ‏کنیم و مسیرمان را تغییر دهیم.‏ ‏هنوز دربارهٔ معنویت سخن نمی‌گویم.‏ این تنها هزینه سمومی است که وارد بدن، این معبد الهی، کرده‌ایم. ‏تعجب می‌کنم، چگونه مردم به این فکر‏ ‏نمی‌کنند؟‏

این همه سخن دربارهٔ حفاظت از جان‌ها و سلامت و انواع سامانه‌های پیشگیرانه برای حفظ تندرستی مردم، اگر همچنان بدن‌مان را با گوشت (اشخاص-حیوان)، سیگار، الکل، مواد مخدر و حتی جنگ آلوده کنیم، هیچ ارزشی نخواهد داشت. ‏زیرا همهٔ این پول هدر می‌رود.‏ ‏اگر همهٔ این پولِ خرج‌شده به شکل آموزش‏ بهتر ‏اگر همهٔ این پولِ خرج‌شده به شکل آموزش بهتر ‏یا کمک به محرومان، ساخت مدرسه‌های‏ بهتر ‏رساندن اطلاعات بهتر به همه، کمک به‏ ‏معلولان، کمک به کودکان مبتلا به‏ بیماری‌های ‏علاج‌ناپذیر، یا هزینه برای‏ پژوهش ‏درمان‌های پزشکی به شهروندان آمریکایی ‏داده می‌شد، می‌توانستیم برای هر شهروند‏ ‏آمریکایی زندگی بهتری داشته باشیم.‏

‏و این روند ادامه دارد - برای یک وعده‏ ‏گوشتِ (اشخاص- گاو) گاو، ۱٬۲۰۰ گالن‏ ‏آب پاک و خوب مصرف می‌کنیم؛ برای یک ‏ ‏وعده گوشتِ (اشخاص- مرغ)، ۳۳۰ گالن‏ ‏آب پاک و خوب؛ و یک وعدهٔ کامل وگان، ‏ ‏شامل برنج یا نان، یا توفو، که سرشار از‏ ‏پروتئین و سبزیجات است، فقط ۹۸ گالن آب‏ ‏هزینه دارد.‏

امروزه در سراسر سیاره از بحران آب شکایت می‌کنیم. ‏از کمبود مواد غذایی شکایت می‌کنیم.‏ ‏ما ۹۰٪ غلات را به‌جای آن برای خوراکِ‏ ‏(اشخاص-) حیوان مصرف می‌کنیم و ۸۶۲ میلیون‏ ‏نفر را گرسنه می‌گذاریم.‏ ‏این فقط در سال ۲۰۰۸ بوده است.‏ ‏با غله‌ای که برای دام‌ها مصرف می‌کنیم،‏ ‏می‌توانیم دو میلیارد نفر را سیر کنیم.‏ بسیار بیشتر از آنچه که برای گرسنگان کنونی جهان ‏لازم است.‏ پس حقیقتاً هر چه فکر می‌کنم، متوجه نمی شوم آیا کسی می تواند برایم توضیح ‌دهد‏ که ‏ما در چه نوع جهانی زندگی می‌کنیم و از چه‏ نوع سیاستی پیروی می‌کنیم و با خود و همنوعان‌مان با چه مهربانی رفتار میکنیم، چه برسد به رفتار با (اشخاص-) حیوان؟ ‏زیرا ما حتی نمی‌توانیم گونهٔ خودمان را‏ ‏دوست بداریم.‏ ‏پس، البته برای بسیاری نامفهوم خواهد بود‏ ‏که چگونه (اشخاص-) حیوان را دوست بدارند.‏ ‏حالا می‌دانید چرا.‏

Photo Caption: "دوست دارم احترام و تکریم پیشکش شخصی کنم که عشق در زندگی اش جاریست"

دانلود عکس